| |
Dupę wynalazł uczony radziecki Wołow. Dlatego mówimy:
"dupa Wołowa". Inni twierdzą, że dupę wynalazła Marynia. Ci z kolei
rozmawiają o dupie Maryni. Dupa pełni ważną rolę w ruchu obrotowym. Wszystko
kręci się wokół dupy. Dupa służy również do przekazywania zdecydowanych
sygnałów niewerbalnych. Dobrze wymierzony, solidny kopniak w dupę jest
wyrażeniem uczuć negatywnych wobec adresata takiego gestu. Dupie można
również przekazać emocje pozytywne, np. całując kogoś w dupę. Dupa może
spełniać też rolę lizaka. Szczęśliwie nie wszyscy są dupolizami.
Uniwersalność dupy nie kończy się na tym, jest ona bowiem zadziwiająco
skutecznym pojemnikiem: w dupie można mieć całe osoby, a nawet społeczności.
Dupa służy nieraz jako etalon: wiele rzeczy jest do dupy, tym samym dupa
spełnia rolę uniwersalnego wzorca porównawczego. W dupę (lub po dupie) można
również dostać. Czynność ta umacnia więzi emocjonalne między rodzicami i
dziećmi. Prócz tego, dupa spełnia rolę siedziska, powiadamy bowiem: "siadaj
na dupie", często z dodatkiem poleceń uzupełniających, jak np. "[...] i
siedź cicho". Określenie "dawać (dać) dupy" funkcjonuje w dwóch znaczeniach:
erotycznym i wartościującym, jednak "ściągnąć kogoś z dupy" tylko w tym
pierwszym. Można również chronić swoją (lub czyjąś) dupę, co kolejny raz
potwierdza ważność dupy w otaczającym nas świecie. "Zabrać się do czegoś od
dupy strony" oznacza podejście niewłaściwe, od końca; dupa funkcjonuje tu
jako synonim odwrotności. Dupa pełni również rolę uchwytu, można bowiem
trzymać się czyjejś dupy. Określenie to nie oznacza braku równowagi, ale
samodzielności. |
|